AllesFrans
https://www.allesfrans.com/spip/spip.php?article3487
Verdragsgerechtigd zijn en bezwaar maken tegen AWBZ/WLZ bijdragen
donderdag, 1 februari 2018

Van tijd tot tijd rijst de vraag op diverse fora of het zin heeft tegen AWBZ/WLZ bijdragen bezwaar te maken gezien het feit dat verdragsgerechtigden geen recht hebben op zorg ingevolge de WLZ.

Verdragsgerechtigden zijn personen (meestal gepensioneerden) die ingevolge de Wet op de Werking van de EU recht hebben op zorg voor rekening van Nederland in hun (EU) woonlanden. Tegenover dat recht staat echter de verplichting een zogenaamde verdragsbijdrage te betalen aan het CAK (vroeger CVZ/Zorginstituut Nederland).

Deze verdragsbijdrage bestaat uit 3 componenten :

Een nominale premie;
Een ZVW bijdrage.
Een AWBZ, nu WLZ bijdrage.

De AWBZ bestaat niet meer. Het is al geruime tijd (sinds 1/1/2017) de WLZ. Verdragsgerechtigden zijn niet ingevolge de WLZ en ook niet ingevolge de ZVW verzekerd.

De WLZ bijdrage wordt gezien als een verplichte bijdrage aan een Nederlands sociaal zekerheidsstelsel. Het heeft geen zin bij de nationale rechter hiertegen in beroep te gaan. Er ligt een enorme berg aan jurisprudentie die Nederland in het gelijk stelt.

De Centrale Raad van Beroep (CRvB) is het hoogste rechtscollege voor het bestuursrecht.
Er zijn natuurlijk wel degelijk hogere rechters, maar inzake het verdragsrecht is de CRvB de hoogste nationale rechter en uitspraken van de CRvB zijn bindend.

Het blijft een ieder vrijstaan om een klacht in te dienen bij de Europese Commissie.
Maar dan zal men moeten aantonen dat wat Nederland (het CAK - Centraal Administratiekantoor ) doet in strijd is met de Europese Verordeningen. En dan geen vaagheden maar waarom wat Nederland doet strijdig is met een verordening en met precies welke artikelen in welke verordening(en).

Het heeft geen zin zich tegen het principe van de ZVW en de verdragsbijdrage te keren. Dit is al ettelijke keren geprobeerd en er ligt ook daarover een hele berg jurisprudentie - ook van de Europese rechters - zowel het Europese Hof van Justitie als ook het Europese Hof voor de Rechten van de Mens - die Nederland in het gelijk stelt.

Men kan zich wel en nog steeds en soms met individueel succes keren tegen de gebrekkige en ondeskundige uitvoering van de wet (dus niet tegen de wet zelf) door het CAK.
Als vast komt te staan dat die strijdig is met de EU Verordeningen moet dat recht worden gezet en kan de Europese Commissie waar nodig Nederland daartoe dwingen (middels een zogenaamde inbreukprocedure).

Ook dit heeft echter nauwelijks zin als het om het principe van het verdragsrecht gaat en de huidige procedures zoals die door het CAK worden gevoerd.
Zelfs als men aan kan tonen dat CVZ/ZINL/CAK afwijken van wat er in de EU Verordeningen is vastgelegd wordt dat met een dooddoener afgedaan als - de afwijking is in het belang van de verdragsgerechtigden.

Wel kan men in individuele gevallen succesjes boeken als het CAK faalt in de uitvoering. Vaak zal het CAK dan zelf de zaak recht zetten teneinde een rechtszaak te voorkomen.

Sinds 1/1/2017 is de buitenlandtaak van het ZINL overgenomen door het CAK.

Wegens een stroom van klachten over het functioneren van de CRvB (die leiden aan het "Slagers die hun Eigen Vlees Keuren Syndroom") zou de CRvB ontheven worden van hun taak en zou deze taak overgenomen worden door de Gerechtshoven. Deze kritiek kwam niet alleen van allen die ooit geprobeerd hebben bij de CRvB hun recht te halen maar ook van de zijde van de EU.
Dit alles was opgenomen in het vorige regeeraccoord en had kunnen leiden tot eindelijk gerechtigdheid maar het is helaas niet gebeurd en de hele zaak is afgeblazen.

Nederlanders die terugkeren na een verblijf in een ander EU land melden zich na terugkeer aan bij een zorgverzekeraar en krijgen recht op de WLZ.
Er geldt echter een wachttijd van één jaar. Die wordt echter weer verminderd met een maand voor elk jaar dat de terugkeerder verdragsgerechtigd is geweest en/of voor rekening van een ander EU land verplicht verzekerd is geweest voor zijn/haar ziektekosten.
Dus keert men na 10 jaar terug en is men 10 jaar verdragsgerechtigd geweest dan is er geen wachttijd.
Het is belangrijk om te weten dat mensen die voor rekening van een ander EU land verzekerd zijn geweest aanspraak kunnen maken op vermindering van de wachttijd.

Het is dus onjuist te stellen dat men voor niets moet betalen. Men betaalt aan de in stand houding van een stelsel waarop men na eventuele terug keer recht krijgt.

Blijft men in een ander EU land dan heeft men recht op de WLZ-achtige zorg zoals die door het woonland geboden wordt voor rekening van Nederland.
Die zorg is vaak minder dan wat de Nederlandse WLZ biedt en het verschil in kosten wordt tot uitdrukking gebracht in de woonlandfactor.

Deze woonlandfactor dient er toe om de zorg die men in het woonland krijgt te relateren aan (de kosten van) de zorg die men in Nederland krijgt.

De woonlandfactor is fors aan het stijgen in Frankrijk. Waarom deze zo stijgt vertel ik je een apart blogje, want hierover bestaan veel misverstanden.

Reacties